CD King Me Them Brawlers

SEGNI PARTICOLARI: sesto disco per la band olandese, attiva dalla fine degli anni '90. Questa è la seconda volta che un loro disco vede una pubblicazione apposita in Italia: nel 2005, infatti, 'Happy Happy' era uscito nel nostro Paese per Midfinger, mentre ora questo 'Them Brawlers' viene pubblicato qui dalla toscana A Cup In The Garden. INGREDIENTI: in fase di composizione, i due modelli principali sembrano essere gli Sparklehorse e gli Strokes. Se unire due riferimenti del genere appare, in astratto, arduo (anche se non va dimenticato che uno degli ospiti di 'Dark Night Of The Soul' è proprio Julian Casablancas), l'ascolto mostra, invece, che un equilibrio è possibile. I brani più tranquilli sono prettamente linkousiani (periodo 'It's A Wonderful Life'), mentre in quelli più ritmati è tutto un alternarsi tra momenti dal suono prettamente chitarristico ed altri dagli arrangiamenti più articolati con grande presenza di tastiere e fiati; negli uni come negli altri sia le melodie che il timbro vocale possono ricordare o Linkous o Casablancas o anche entrambi. L'accennata voluminosità del suono mostra comunque che il disco va al di là di una scopiazzatura dei due riferimenti principali, ma piuttosto li utilizza con l'unico scopo di trovare gli spunti melodici giusti per dare corpo ad un suono tanto coerente quanto variegato, che sa passare dall'impatto rock alle dilatazioni shoegaze a momenti epici e pomposi. DENSITÀ DI QUALITÀ: è vero, quindi, che dal punto di vista strettamente compositivo c'è una certa evidenza di ispirazione, però non si può non premiare un disco nel quale i motivi di interesse non mancano: l'efficacia dell'equilibrio tra i suddetti modelli, raggiunto in modo spesso diverso tra un brano e l'altro; l'ampiezza di idee a livello sonoro e la capacità di proporre un ventaglio di arrangiamenti piuttosto ampio senza che manchi mai una coerenza di fondo; la grande vitalità e genuinità del risultato finale, che spazia tra vibrazioni positive, momenti di tensione ed altri invece molti più rilassati. Scandagliare il sottobosco può ancora dare grandi soddisfazioni, come in questo caso. VELOCITÀ: varia, ma tendenzialmente controllata.

Mi piace pensare alla musica che nasce con il solo scopo di divertire ed emozionare e che non viene studiata a tavolino per le orecchie più “facili”, è sempre più raro trovare cose spontanee e genuine, come l’amicizia; e se per caso a Deventer (Olanda) un gruppetto di amici si ritrova a suonare così tanto per divertirsi e magari stampano anche uno sputo di copie delle loro canzoni per gli amici?
Succede che nascono i King Me e tutto questo nell’ormai lontano 1999, da allora ne hanno fatta di strada, varie esibizioni in radio e cinque album alle spalle; ora a tre anni di distanza da Guide Down, se ne escono con un nuovo lavoro intitolato Them Brawlers, dieci tracce che grondano maliconia spaziando tra il pop sintetico dei Gradaddy e i Radiohead di una decina di anni fà ma andiamo per gradi; l’iniziale “The freshmaker” è quasi un’intro dalle sembianze di una ballad svogliata che anticipa “Oh how i want you to now” e già da quì le chitarre cominciano ad avere più spessore tra noise e pop cupo, mentre “Gimme lies” è semplicemente un diamante sporco di fango; una drum machine solitaria che viene mano a mano avvolta da strati di chitarre, sempre più distorte sempre più sovrapposte, sempre più caos fino a diventare un muro di suono, eppure sotto tutto sto casino si avverte un banjo come a mantenere un debole contatto con le sonorità melodiche tipiche dei King Me.
Questi olandesi rendono ogni pezzo diverso dall’altro disorientando continuamente le orecchie dell’ascoltatore e nel caso di “Motor fear” si assaporano sonorità quasi sixties, ricordando un pò certi lavori di Albert Hammond Junior, mentre con “Away and still cold” si và a colpire nelle viscere, è tremendamente sofferta la voce di Milo e la chitarra sempre uguale a se stessa in quei continui e semplici accordi, fino alla crescente esplosione di feedback e corde lacerate che porteranno il brano a quasi otto minuti.
I King Me, dopo averci preso a pugni nello stomaco hanno ben pensato di leccarci le ferite con una dolce “Thinking of you” prima di salutarci definitivamente con “All enz”, accompagnata dal ticchettio di un’orologio e un Milo sempre più stanco.
Com’è questo album? Lo odieranno in tanti, per i restanti troveranno in “Them Brawlers” la conferma che i King Me sanno fare musica come farebbero degli amici tanto per divertirsi, come accadde in quel lontano 1999.

Straniante ed intrigante quest’ultimo lavoro dei King me, band olandese in giro da una decina d’anni. “Then brawlers”, infatti, è un bel condensato del miglior indie-pop, condito da diversi altri generi. È un disco che apparentemente potrebbe risultare disconnesso dato che tra i dieci brani ci sono pochissimi legami, ma è meglio così perché è un modo per il gruppo olandese di esprimere tutte le sue potenzialità. Le profonde differenze emergono per esempio tra la vibrante velvettiana “Red eyes” e la “britannica” “Motor fear”, sospesa tra echi beatlesiani e folk da terra d’Albione. Dall’altro lato troviamo il noise straniante e sullo sfondo una bellissima coda lo-fi di “Gimme lies” e “The freshmaker” avvolgente, soffusa e leggera. Di pop avvolgente è intrisa “Oh how I want you know” alla quale però il gruppo non ha voluto dare una direzione troppo lineare per cui durante il tragitto ci sono dei punti spigolosi ed inerpicati. Tra pop-noise e psichedelia è, invece, sospesa “Away & still cold”, che si avvicina molto ai nostri Father Murphy. Se è questo il futuro del pop, allora si che è esaltante.

Al sinds 1999 verrijkt deze band uit Deventer de Nederlandse muziek. Ze weten me vanaf hun in eigen beheer uitgebrachte cd King Me (1999) al in te pakken en dat is ook op de vier cd’s erna zo gebleven. De band is vernoemd naar een nummer van de Palace Brothers (Will Oldham), afkomstig van het prachtige debuut There Is No-one What Will Take Care Of You. King Me, de band rond zanger Michael Milo, vertoont zeker raakvlakken met die muziek mede dankzij de prachtig getormenteerde zang en de melancholische sfeer. De groep ontwikkelt zich door de jaren heen van een prima lo-fi act tot een uitstekende emotioneel geladen (post)rockband met een steeds wisselende bezetting. Hun zesde cd alweer komt nu uit op het Dying Giraffe Records. Milo komt wederom met een andere bezetting en omringt zich verder met leden van Templo Diez (dan wel Point Quiet of Praise The Twilight Sparrow) en ongeveer de voltallige Space Siren crew. Voegt aan het verhaal weinig toe, want het gaat uiteraard om de muziek. Die is eigenzinniger en beter dan ooit. Met een uiterst gevarieerd instrumentarium van gitaren, orgel, elektronica, percussie, strijk- en blaasinstrumenten brengen ze een harder geluid dan voorheen, zonder de sterke songwriterpracht van weleer te verliezen. Stevige Americana met postrock, indie, folk, noise en dit keer ook behoorlijk wat experimentele ingrediënten. De rode draad wordt nog steeds gevormd door de prachtige melancholie, maar die vergeet je op de harde momenten soms wel even. Droefgeestig, maar zonder bij de pakken neer te zitten. Een perfect uitgebalanceerd album met een breed en groots geluid dat zowel rauw als subtiel uit de hoek komt. Zoppo, Pavement, Grandaddy, Sparklehorse, Radiohead, Will Oldham, Sonic Youth en Space Siren dienen ter referentie. Internationale allure. Klasse!

E’ davvero magnifico incappare in dischi come questi. E pure le parole faticano ad essere sputate su una tastiera perchè quando giungi al termine di una giornata stremante e nelle orecchie partono dischi come questi, vorresti solo stare immobile e lasciarti trasportare dalle onde sonore, alla deriva.
La musica dei King me echeggia da undici anni in terra olandese, spingendosi fino agli lontani Stati Uniti o alla più vicina Slovacchia. L’Italia, però, li ha scoperti solo ora grazie all’etichetta toscana Acupinthegarden che ha onore e merito di portare nel nostro territorio un qualcosa di prezioso che si presenta camminando verso di noi in punta di piedi.
Così inizia Them brawlers, con l’introduttiva e sognante The freshmaker, con la sua voce quasi sussurrata che poi esplode nelle chitarre di Oh how I want you now. Rock sporco ed elegante, dalle tinte scure ed una voce affascinante: questi sono solo una parte degli ingredienti che i King me utilizzano nel loro sesto disco.
L’intensità sonora di You should wear a dress si costruisce su una melodia semplice e delicata; tromba percussioni ed effetti elettronici vanno ad innalzare la passione che trasuda da questo disco. Distorta e satura di suoni, Gimmie lies è un breve ed imponente intermezzo che anticipa la delicatissima Raged nights, vicina al folk ed intensa come un gospel. Dal fare musicale spensierato e colorato, Motor fear si contorna di cori dipingendo paesaggi unici, mentre Red eyes appare perfetta con il suo incedere costante ed ossessivo che riesce ad abbracciarsi alla melodia seguendo in lontananza la scuola dei Velvet Underground.
Lente e delicate, Away and still cold e Thinking of you si avvicinano alla chiusura di questo disco in due modi differenti: la prima più ricca e rarefatta, con archi e voce distorta con un coinvolgente crescendo di emozioni, la seconda essenziale come una voce straziata che canta d’amore. Il disco si conclude con l’eterea All endz, degna e deliziosa chiosa ad un disco che colpisce per la sua delicatezza e per la cura che ogni brano riesce a riversare sull’ascoltatore.
Them brawlers non è un disco da amare, ma è lui stesso che ama chi lo ascolta, e non c’è modo per opporsi.

I KING ME sono un'interessantissima band Olandese,un gruppo di amici che nel lontano 1999 avevano deciso di riunirsi e sperimentare qualcosa e il risultato non era affato mal,così decisero di prodursi il loro primo album e spedire una quantità ad amici e giornalisti.

Da qui il prim osuccesso : vengono invitati ad Amsterdam per suonare al famoso locale Paradiso.Sono stati spesso ospiti di molte radio non solo in Olanda ma anche negli Stati Uniti, in Francia e persino in Cecoslovacchia, e hanno suonato in posti prestigiosi, talvolta aprendo i concerti di nomi di tutto rispetto come Timesbold, Herman Düne, Swearing at motorists, Dead Man Ray, Sin Ropas, the Ex e Bettie Serveert. I loro dischi sono stati pubblicati in Olanda, Belgio, USA, Spagna, Portogallo e Italia dove il loro precedente album (Pretty girls Ep, pubblicato da Midfinger Records) ha avuto un buon riscontro di critica e un video in rotazione su MTV. Il loro suono viene definito come un incrocio tra Velvet Underground, Tindersticks, Sparklehorse, Pavement, Nick Cave, Smog e Radiohead. E' uscito questo Them Brawlers pubblicato nel Maggio 2010e la mia opinione è che questo album strepitoso,sorprende dall'inizio fino alla fine,sono suoni ricercati,questi 10 brani coinvolgono e catturano l'attenzione verso le idee e le infinite emozioni che la musica dei King Me riesce a trasmettere,anche quando s'intrecciano suoni dolci a quelli più duri e le voci tra loro. Una delle mie preferite credo sia "Thinking of you". Energie davvero molto positive per questa band che ha già altri 6 album alle spalle

Het is een behoorlijk tijdje stil geweest rond King Me, het laatste album 'Guide Down' dateert al van begin 2007, maar nu is daar 'Them Brawlers' op een nieuw label en bij de eerste luisterbeurt ervaren we al meteen dat het te lang stil is geweest, we hebben wat in te halen. Opener 'The Freshmaker' is alsof Sparklehorse helemaal niet dood is en als dat tamelijk ingehouden nummer voorbij is barst er een lekkere brok herrie los dat op een gegeven moment de ruimte maakt om het liedje terrein te geven. Meteen valt weer op dat net zoals de voorganger de songs barstensvol geluiden en effecten zit. Als de derde track zich dan ontpopt als een vreselijk claustrofobisch nummer weten we reeds dat dit weer ruim veertig minuten uiterst boeiend materiaal gaat opleveren.

Los van de Milo's (Michael en Janneke) wil de bezetting van King Me nogal eens wisselen, deze keer wordt het echtpaar ondersteund door leden van Birdskin, Cords en Templo Diez. Met die laatste formatie heeft King Me de herkenbare eigenzinnigheid gemeen. Mede door Michael's stem en de volgepropte gekte herkent iemand die de groep een beetje heeft gevolgd King Me meteen. Er is wel een belangrijk verschil met het voorafgaande album, dat was op een bepaalde manier, voor King Me's doen, een toegankelijke plaat, daar is hier veel minder sprake van, luister naar de nachtmerrie 'Gimme Lies' en constateer dat het hierboven gebruikte claustrofobisch bij dit werkstuk een understatement zou zijn.

Godzijdank is er ook ruimte voor wat rust en ruimte, want 41 minuten van de razernij zoals in 'Gimme Lies' overleeft je hart gewoonweg niet. Die rust en ruimte is dan wel met regelmaat "tussen aanhalingstekens", want de extra lagen zorgen er voor dat je nooit eens lekker ontspannen onderuit kunt zakken. Neem 'Motor Fear', op zichzelf een eenvoudig liedje dat zich snel nestelt, maar onder de oppervlakte zit zoveel moeilijk thuis te brengen geluid dat je weet dat je maar beter op je hoede kunt blijven, want voor je het weet wordt je muzikaal gekidnapt.

'Them Brawlers' is verrassend van het begin tot aan de laatste noten. De bonte mengeling van lo-fi, americana, indierock, noise en geluidsexperimenten waar The Beatles in de periode Sgt. Pepper's tot aan de witte dubbelaar jaloers op geweest zouden zijn kent zo'n rijke schakering dat geen enkel hokje de groep recht doet. In het verleden spraken we nog de hoop uit dat er eens een groeiende schare mensen voor King Me te vinden moest zijn, dat beginnen we toch langzaam maar zeker op te geven, de formatie uit Deventer is simpelweg te vreemd en niet makkelijk behapbaar genoeg. Maar als de liefhebbers elke keer weer zeer verguld zijn van het resultaat is dat al mooi genoeg, de groep kiest bewust niet voor de makkelijke weg en zal dan ook ingecalculeerd en er vrede mee hebben dat slechts een bescheiden groep liefhebbers opveert bij een nieuwe uitgave. Ondergetekende hoort daarbij en kan niet anders zeggen dan dat 'Them Brawlers' een prachtplaat is!

I King Me sono un sestetto olandese con undici anni di carriera alle spalle e, col qui presente Them Brawlers, ormai sei album all'attivo. Non so voi, io non ne avevo mai sentito parlare. Ma, ad occhio e croce, sono una grande band. Con un'idea non precisa ma forte di lo-fi psichedelico, piuttosto romantico, l'aria matura e indolenzita di chi ormai ha masticato parecchia disillusione ma non rinuncia alle fatamorgane rock. Li senti muoversi tra dissonanze My Bloody Valentine ed incubi psicoattivi Flaming Lips (Gimme Lies), tra melodie deragliate Daniel Johnston e post-glam sfrigolante Brian Eno (Red Eyes), spiegazzando dolcezze malmostose Magnetic Fields in salsa Sparklehorse (You Should Wear A Dress) o Radiohead (Raged Nights), permettendosi di sdolcinare Beckin un brodo Polyphonic Spree (Motor Fear) oppure d'incendiare languori da camera Nick Cavecon un tripudio di svalvolate spacey (Away And Still Cold). Ogni pezzo azzecca un equilibrio prodigioso sulla propria obliqua congiuntura sonica: come una trottola che traballa ma non smette di girare, come una generosa problematica ostinazione, come un rammarico che non rassegna a spegnersi. Disco che vibra vivo dalla prima all'ultima nota.

King Me is een lekkere rauwe band die stevige recht-voor-zijn-raaprock speelt. Totdat je wat beter gaat luisteren, en de muur van heerlijke pokkeherrie naast de ronkende en scheurende elektrische gitaren blijkt te zijn opgetrokken uit geraffineerde geluidsfragmenten, opmerkelijke blazers, xylofoonklanken en andere, ondefinieerbare electronica-effecten. Ook zitten er een paar zachte, subtielere nummers tussen, die de sfeer van zwaarmoedigheid nog wat versterken. Die stevige melancholie wordt overigens behoorlijk ondergraven door de energie en het duidelijke speelplezier van de band. De lekkere liedjes (soms zijn het bijna instant-meezingers) zijn allemaal van zanger/gitarist Michael Milo. Them Brawlers is een mooi, rauw en toch geraffineerd plaatje dat je vaker moet beluisteren om alle geheimen te ontrafelen.

Elf jaar lang is King Me al de knuffel van de Nederlandse muziekpers. De eigenwijze lofi van de band mag met elke cd op een warm onthaal van de pers rekenen. En zo zal het ook Them Brawlers vergaan. Want Michael Milo en kornuiten zijn er niet minder om geworden.

Dwalend in de regionen waar Sparklehorse, Mercury Rev ten tijde van Lego My Ego/Yerself Is Steam, Souled American, Guided By Voices en – uiteraard, de naam moet genoemd als je je band King Me noemt – Palace Brothers ook rond hingen, komt King Me wederom met een sprankelende popplaat. Badend in de ruis en verwarrende bliepjes weliswaar, pop voor gevorderden. Tien nummers met een hoog hum-a-long gehalte, maar ook met een zekere weemoedigheid en melancholie.

King Me maakt noisepop, aanstekelijk liedjes die soms – zoals in 'Red Eyes' - refereren aan de surfpop van The Beach Boys maar dan gewassen in de surfnoise van Wavves. Andere momenten komt Cave of Oldham om de hoek kijken. Maar altijd in een even grijpende kleurzetting. Vreemde bliepjes, een doos aan strijkers, een blik blazers en geluiden die uit kinderspeelgoed lijken te komen, vormen de klei die om het skelet van de liedjes is gekneed.

Verrassend van begin tot einde, zelfs wanneer de band zich los laat in een bak hectische noise blijf je gegrepen. Milo toont zich wederom als een ambachtsman in liedjes en heeft zich weer weten te omringen met mensen met een even zo open visie op het popliedje. En daarmee is het resultaat opnieuw een pareltje, hopelijk deze keer in al haar glinstering niet alleen door de pers opgepikt en doodgeknuffeld.

Met het toetreden van gitarist Leejon Verhaeg tot de Utrechtse band King Me, is ook deze groep nu aan te merken als ‘deels Haags’. ‘Them Brawlers’ is de zesde release van de band en opent indrukwekkend met ‘The freshmaker’ dat eigenlijk ‘The new fuck’ had moeten heten, zo vaak is de frase van Baptist Generals 'Raw From Selfdestruction' te horen. Onder leiding van producer Corno Zwetsloot is ´Them Brawlers´ een tot de laatste seconden prachtige diepe gelaagde plaat geworden, met ´Oh, how I want you now´ en ´Red eyes´ als absolute uitschieters. De teksten zijn extreem mooi en leveren veel spannende dagdromen op. Stuur iedereen het huis uit, ga dansen met de gordijnen dicht en waan je een moment bespied. Heerlijk.

Lo-fi in Nederland, ik was eens aan het denken hoe de vlag er voor deze muziekstroming erbij hangt. Volgens mijn eerste gedachte niet zo heel best. Zo was er afgelopen jaar het trieste eind van Club Diana. Gelukkig is er nu toch weer wat hoop met een nieuwe cd van het Deventerse King Me. Hun laatste album Guide Down kwam in 2007 uit en hierna werd er een rustpauze ingelast zonder optredens. Nu is er echter Them Brawlers met tien liedjes met een totaal lengte van meer dan veertig minuten. De hoes is in ieder geval prachtig. Kijk, hiervoor heb ik nou liever een cd in handen dan mp3's. De beleving is er in ieder geval. De liedjes zijn allemaal geschreven door King Me's voorman Michael Milo. Hij was zo slim om Corno Zwetseloot als producer in te huren, en dan kan het wat mij betreft al bijna niet meer stuk. De muziek op Them Brawlers is inderdaad lo-fi, maar er wordt op de derde track “You Should Wear A Dress” een heus fanfare-orkest ingezet. Kan dat eigenlijk wel binnen de definitie van lo-fi? Ook is er hier en daar een rauw noise-randje en een raakvlak met de alt.country. Het zal dan ook niet voor niets zijn dat er King Me-leden gerecruteerd zijn uit bands als Cords en Templo Diez. Them Brawlers is een melancholische plaat waar ook liefhebbers van Palace Brothers en Sparklehorse echt kennis van moeten nemen. Wie durft er nog te beweren dat er geen fijne nieuwe Nederlandse lo-fi-albums uitkomen? Ik niet.

Er zijn van die bandjes die voor eeuwig in je hart blijven. King Me, ooit al lievelingen van de complete redactie van Opscene, is er een van. Vorige maand verscheen Them Brawlers, het zesde album van de indierockers uit Deventer en verschenen bij het sympathieke label Dying Giraffe. Goed album? Weet heet! Luister maar naar single ‘Red Eyes’ en geniet van rammelende indierock in het verlengde van Beatnik Filmstars, Fall en oude Pavement. De clip is overigens geëdit en deels gefilmd door Paul Schwarte.

en alles steeds weg=verdwijnend! de ijlte in – wegijlend !zeg!); snellend rapper en rapper !tot !een stem misschien (sOms kOmt er iets uit de mist tevOOrschijn sOms klinkt een stem erbOvenuit): op een blauw strand nee in een geel bos nee in een groene kamer vond ik mijzelf achter een piano terug. En ik weet dat dit een droom geweest moet zijn want ik heb geen piano.

Ik droomde dat ik een stuk Jirgl-achtig proza opijlde (en Reinhard Jirgl zij geprezen Reinhard Jirgl zij geloofd) tot ik mij uiteindelijk achter een piano bevond. Een piano in een groene kamer dan nog. Het was al met al best een ray-JA listiese droom toch want in die droom kon ik ook geen instrument spelen. Ik zat alleen maar achter de piano, en sloeg met bolle vuisten op de toesten of drukte meerde malen achtereen twee willekeurige toetsen in tot een minimalistiese deun ontstond. En hierin was ik wel heel erg goed: ik was er wel heel erg goed in twee willekeurige toetsen uit te zoeken! Jongens! Wat zocht ik ze uit! Steeds opnieuw waren het toetsen die heel goed samen door een deur bleken te gaan met zijn tweeën oneindig veel rijker klonken dan allebei alleen. En ik zat daar, achter de piano, en de minimalistiese deun die opklonk klonk echtwaar presies zoals alles waar ik zelf graag naar luister. En net toen ik dacht dat ik toch echt op zoek moest naar iets waarmee ik mijn piano deun vastleggen kondet (met mijn nieuw hiepermodern telefoontje misschien?), want zoon soort droom was het: het soort droom waarin je opeens op zoek moet naar opnameapparatuur///,,, NET TOEN gilde mijn vrouw naar boven dat ik subiet moss ophouwen met die klereherrie. Niet lang daarna werd ik wakker.

Dan hem aan huis te hebben. De Saaie Harry studio. King Me heeft m. De Saaie Harry. Zeker weet ik niet of dat een studio aan huis is (ik loop de deur niet plat bij die gasten van King Me ziet u) maar het KLINKT wel als een studio aan huis. En delen van Them Brawlers klinken zeker ook alsof ze opgenomen zijn in een studio aan huis, saavonts laat misschien, of soggends nog half in slaap (en de instrumenten lichten op in het halflicht). Uit de losse pols, nog niet goed wakker, de ogen nog half toe.

Maar daar zeg ik misschien iets onvriendelijks.

OMMERS! was het niet gisteren dat de vorige King Me gerieliesed werd. Dat doet vermoeden dat, als wankel als het gaat, er met Them Brawlers, toch niet over één nacht ijs gegaan is. Jaren van kontemplaasie? Bezinning? Oefenen? Spelen? Pakken en herpakken? Of misschien gewoon jaren van niks biezonders, en dan op zekere dag de guitaren weer om de nekken gehangen?

Ik gok op dat laatste. Waar Guide Down me nogal bedacht in de oren klonk (ik vond dat niet zoon heel erg goede plaat eigenlijk), klinkt Them Brawlers juist euhm… lekker los! Fris! Lofi! Ongedwongen!

Neem prachtnummers als The freshmaker (dat de plaat opent zoals een plaat geopend moet worden: de deuren wijd open en de WELKOMmat ligt klaar, veegt uw voeten, treedt binnen); Gimme lies; Raged nights; Red eyes; Away and still cold ach ik kan hier verdomme wel die hele plaat gaan opsommen. Van treurnis naar lichtelijke gekheid, van eksperiment via naar lofi naar gewoon weeral bloedmoje songschrijverij. Soms een frisse wind, dan een poolwind, dan een gortdroge woestijnwind. Maar altoos waait het recht uw bakkes in zoals het nog niet eerder uw bakkes in waaide.

Alles klinkt nieuw, vers in de verf, het voorjaar, een nieuwe jas, een geschoren kop, zoon dag waarop alles mogelijk is, zoon dag waarop je je godverdomme eindelijk weer eens goed voelt, knispervers, misschien moest je eens, misschien kon je eens, daarheen of daarheen, wie weet, deze dag kon wel alles brengen, deze dag was wel alles mogelijk –

EN TOCH klinkt het niet vrijblijvend of niksaandehandterig want het is nieuws zoals een twedehands tafel nieuw is: voor jou issie nieuw maar hij is toch lekker wrak en doorleefd. Nieuw zonder aalglad te zijn.

Luister: dit is als nieuw als nieuw zijn kan: dit is King Me zoals King Me in hun begindagen klonk. En het klinkt niet of ik King Me voor het eerst hoor, maar het roept wel herinneringen op aan toen ik King Me voor het eerst hoorde. Vertrouwd zonder gezellig te zijn, schoonheidspracht zonder al te gemoedelijk te worden, herkenning zonder dat het gevaarloos wordt.

Them Brawlers paart het antoesjasme van pak m beet Almost summer aan de ervaring van latere jaren en is daarmee… misschien wel de beste King Me totnogtoe? Ja? Nee? Ja

Waar de bandjes er hier en daar mee ophouden, omdat leven van de Nederlandse muziekbizz zeer moeilijk is, zijn er ook bands die van geen stoppen weten. Neem King Me. De band werd in 1999 tijdens een jamsessie in een huiskamer gevormd rond singer/songwriter Michael Milo. Hoewel de bezetting zo nu en dan wel eens verandert, blijft King Me doen waar zij goed in zijn: muziek maken. Vandaag komt officieel de nieuwe langspeler van de band uit, Them Brawlers. Tijd dus om die eens onder de loep te nemen.

King Me heeft de afgelopen 11 jaar eigenlijk nooit zonder positieve reacties hoeven zitten. Het al snel (redelijk voor de grap) opgenomen eerste mini-album van de band ontving goede reacties en werd door Music Maker zelfs uitgroepen tot ‘eigen beheer CD van het jaar’. In de jaren die volgen kent de band zelfs internationaal succes als platen worden uitgebracht in onder andere Spanje, Portugal en Amerika. Na 11 jaar komt het album Them Brawlers uit. Een plaat die door het artwork eigenlijk al direct de aandacht trekt. Maar uiteraard zijn we benieuwd wat de schijf ons muzikaal te bieden heeft.

Het is al vrij snel duidelijk dat het op Them Brawlers vooral variatie en het denken buiten de standaard lijntjes is, wat de plaat kleur geeft. Rustige gevoelige tracks worden afgewisseld met rock en vervolgens met orkestrale lijnen weer terug gebracht naar de gevoelige rust.

Them Brawlers biedt King Me in een uitstekende bezetting. Sleutelwoorden die direct bij de eerste keer naar bovenkomen zijn ’sfeer’, ‘melancholie’, maar vooral ook ‘on-Nederlands’. Het is fijn om in de grote stroom Nederlandse albums weer eens een verfrissende sound te horen, ook al is Them Brawlers zeer donker. Persoonlijke favorieten zijn vooral in de rustigere tracks te vinden, zoals The Freshmaker, Raged Nights en Thinking of You, maar dat betekent zeker niet dat de rest er niet heel lekker in gaat!

“Them Brawlers” is reeds de zevende plaat van het Nederlandse King Me, en toch is er van een echte bekendheid nog geen sprake. Op zich is dat eigenlijk niet zo verwonderlijk. Wanneer je besluit om je groep te vernoemen naar een nummer van Palace Brothers, schatten we de kans eerder klein in dat het ooit je ultieme jongensdroom geweest is om arena’s te doen vollopen.

Hoewel er vaak sprake was van een wisselende bezetting, zitten deze mensen toch al zo’n dikke tien jaar in het vak en wat ooit als pure grap begon tijdens een jamsessie thuis is uitgegroeid tot een groep die door verschillende persmensen overladen wordt met superlatieven. Je weet wel, het onbekende pareltje dat je moet ontdekken…

Met de oorsprong van hun groepsnaam in het achterhoofd weten we ook meteen welk soort muziek we hier mogen verwachten. Wie verwacht dat King Me afgelikte popliedjes aan de man probeert te brengen is er echt wel aan voor de moeite, want dit nieuwe wapenfeit van de heren uit Deventer zou je gerust kunnen omschrijven als een bonte mengeling van lo-fi, Americana, indie en zelfs een flinke scheut noisepop.

King Me is inderdaad het soort groep dat je onmogelijk in één hokje kan vatten. Soms klinkt het zeemzoet als Bonnie Prince Billy, soms zijn er moddervette psychedelische gitaren zoals we die ooit gehoord hebben op het debuut van Mercury Rev, en op andere momenten dompelen ze je onder in zo’n lekker zonnig Beirut-sfeertje.

Een moeilijke groep zeg je? Nu ja, het is wel zo dat King Me niet bepaald het groepje is dat kiest voor radiovriendelijke songs maar het is net hun drang voor avontuur die deze release zo interessant maakt. Hoe zeggen ze dat in Nederland: een topschijf?

Op één liedje na dat zo chaotisch is dat je even een plaspauze in kunt lassen, is Them Brawlers een heerlijke plaat van de groep van Michael Milo. Ontsproten uit de lo-fi beweging met een van de Palace Brothers geleende bandnaam is King Me inmiddels tot een volwassen en boeiende band uitgegroeid. Die melancholie en melodie als basis houdt en intensiteit boven muzikale perfectie prefereert. Them Brawlers is afwisselend en zeer geladen. Liedjes als Away And Still Cold doen de rillingen over je rug lopen. Maak nu kennis met deze groep, mocht je dat nog niet eerder gedaan hebben.

The Freshmaker van King Me is een erg ingetogen nummer dat erg gevoelig en droevig aan doet, de doorgerookte whiskeystem voegt veel emotie toe, alhoewel de titel The Freshmaker vrolijker aandoet dan het nummer zelf, geen feestnummer, maar in een rustige setting meer dan toepasselijk.

Fondé en 1999, King Me est originaire de la ville hollandaise de Deventer. Ils sont six, dont trois guitaristes. Inutile de dire que les guitares sont une force de cet album et du groupe en général. Ils aiment tisser des ambiances envoûtantes et les guitares s'y attellent du mieux qu'elles peuvent.

L'album débute avec la douceur mélancolique de "The Freshmaker". Mais ensuite, "Oh How I Want You Now" offre une véritable débauche d'énergie contrastant avec le titre précédant. La batterie fait des folies. Mais quand le chant arrive, nous avons droit à plus de douceur. La voix lancinante de "You Should Wear A Dress" se fraie un passage au travers d'arrangements fouillés et variés, plus en rapport avec ceux d'un groupe comme Tindersticks.

"Gimme Lies" est étrange et un peu cacophonique. Pourtant, il captive ! Une grande intensité émotionnelle s'en dégage. "Raged Nights" est plus dépouillé, mélancolique et sombre. La chanson laisse beaucoup de place aux parties vocales. "Motor Fear" est plus gai, plus pop, plus simple aussi. C'est presque une ritournelle. On pense aux Beatles et à leurs "All Together Now" et "Yellow Submarine".

On retrouve des guitares plus présentes sur "Red Eyes". Les riffs sont tranchants. L'ambiance est aussi plus rock. Le morceau se termine en une débauche sonore qu'aurait adorée un certain Warren Ellis. La douceur veloutée et mélancolique de "Away And Still Cold" se pose sur des arpèges de guitare et un ensemble de cordes. Le tout prend de l'ampleur sur la fin pour mieux nous dévaster. Sur "Thinking Of You", la tristesse nous gagne alors que "All Endz" est une fin douce et mélancolique quasi instrumentale.

King Me nous offre un opus à l'ambiance mélancolique qui plaira aux fans de Tindersticks, Sparklehorse et My Morning Jacket. L'album nous fait passer un bon moment sans être révolutionnaire. Les ambiances nous captivent et des titres plus intenses ajoutent du contraste.

King Me timmert al ruim tien jaar aan de weg en debuteerde ooit met een lovend ontvangen plaat in eigen beheer. Mijn eerste kennismaking met de band stamt van hun vorige LP, Guide Down, en hoewel dat album barstte van de potentie, wist het mij over de hele linie net niet echt te raken. Toch is er voldoende reden om het huidige album Them Brawlers een eerlijke kans op revanche te geven. Them Brawlers is de eerste plaat die bij Dying Giraffe Records uitkomt en dit keer hebben zich leden van Birdskin, Cords en Templo Diez zich om King Me voorman Michael Milo verzameld. Waar King Me telkens weer in positieve zin mee opvalt is een uitgebreide serie aan mooie, creatieve intro’s. Vervolgens ontwikkelen de nummers zich echter vaak teleurstellend, hoewel daar de meningen verdeeld over kunnen zijn. Regelmatig wordt er namelijk een hoop gerommeld in de arrangementen. De visie die ten grondslag ligt aan de composities gaat daarom meer dan eens verloren in onnodige noise pop en rock. Michael’s stem lijkt al dat geweld ook niet helemaal de baas te zijn. Dat is overigens een bewuste keuze, want de productie is in handen van Corno Zwetsloot die o.a. met Audiotransparent ook zeer verstild werk afleverde. Het is duidelijk dat King Me een kant van de indierock opzoekt die simpelweg niet goed bij me past. Voor degenen die een beetje herrie in melodieuze popsongs wel mogen, kan Them Brawlers evengoed een fijne plaat zijn.

King Me - Them Brawlers: een van de beste platen van het moment