Guide Down CD



my maria - i will  - pig - pretty girls
stone song - sing along - ugly world
mooning - the undertow - maybe alright

For sale at your favourite recordshop January 2007
 
 
Reviews

Plato "CD van de week"
Voor liefhebbers van: Sparklehorse, Smog, Palace Brothers, The Arcade Fire, Radiohead
Het Nederlandse King Me ontleent haar naam aan een nummer van Will Oldham. Oldham is ook direct één van de belangrijkste inspiratiebronnen van de band rond Michael Milo. Een band die ons op Guide Down trakteert op het ene na het andere wonderschone popliedje. Stemmige, vaak wat weemoedige popliedjes zoals we die kennen van alle incarnaties van Will Oldham, van een band als Sparkelehorse en van muzikanten als Smog en Neil Young, maar in de wat stevigere uptempo songs horen we bovendien flarden van The Arcade Fire, Radiohead, Pink Floyd en The Velvet Underground. Indrukwekkend vergelijkingsmateriaal dat hopelijk veel mensen nieuwsgierig maakt naar deze uitstekende plaat van eigen bodem (door EZ).

Subjectivisten
Al sinds 1999 is Nederland een ijzersterke band rijker, namelijk King Me uit Deventer. Vanaf hun in eigen beheer uitgebrachte King Me (1999) ben ik verkocht en dat is op de drie daarop volgende cd zeker niet afgenomen. De band heeft zich naar een nummer van de Palace Brothers (Will Oldham) vernoemd, afkomstig van het prachtige debuut There Is No-one What Will Take Care Of You. King Me het project rond zanger Michael Milo (ook gitaar, orgel, piano, bas, xylofoon), heeft zeker raakvlakken met die muziek mede dankzij de prachtig getormenteerde zang en de melancholische sfeer. Maar de band ontwikkelt zich door de jaren heen van een prima lo-fi act tot een uitstekende emotionele (post)rockband. Guide Down is hun nieuwste, vijfde cd waarop naast Michael ook Marc van Dijk (bas, orgel, gitaar) en Dave Kortekaas (drums, orgel, accordeon) de band vormen. Daarnaast doen er maar liefst 8 gastmuzikanten mee op moog, gitaar, zang, harmonium, viool, cello, piano en klarinet. De muziek is er dan ook naar, rijk gedetailleerd en gevarieerd. Ze gaan daarbij nooit over de top en blijven een bescheiden geluid produceren. De rode draad wordt nog steeds gevormd door de prachtige melancholie. De gitaarmuziek die redelijk consistent is bevat wel een scala aan subtiele invloeden, van zeventigerjaren psychedelica en new wave tot Americana, experimentele muziek en door de werkelijk wonderschone strijkpartijen ook klassiek. Hiervan kneden ze pakkende muziek die het midden houdt tussen postrock en emocore. Denk daarbij aan een mooie mix van Hood, Zoppo, Audiotransparent, Pavement, Grandaddy, Sparklehorse, Radiohead, Will Oldham en Timesbold. Hopelijk dat veel mensen, nationaal en internationaal, dit zullen oppikken. De cd is een aaneenschakeling van hoogtepunten en brengt het beste uit de droefgeestige gitaarmuziek naar boven. Mijn eerste officiële 2007 release klinkt als het knallen van kurken van de beste champagne bij nieuwjaar, het perfect gedoseerd uitschenken ervan en de tintelende slokken erna. Het jaar begint goed! (door Jan Willem Broek)
 
 OOR
Fijn, dit keer bij King Me geen studentikoze flauwekul in de vorm van kotsgeluiden. Alleen maar muziek. Die is goed en meer dan eens zeer goed. Rotterdammer Michael Milo, de grote man achter dit trio, maakte voor Guide Down slim gebruik van een aantal hulpkrachten. Onder meer Ariël de Graaf (viool), Krijn Tabbers (cello) en Club Diana-bassist Marius van Dalen (piano) dragen eraan bij dat het vijfde King Me-schijfje sinds 1999 bepaald geen armoedig album is. Het is er een waarop, evenals op Happy Happy het geval was, King Me opereert in de lijn van Sparklehorse en Grandaddy. In zijn overwegend melancholieke muziek schuwt Milo een groot gebaar niet en wat innerlijke gitaaronrust evenmin. Ugly World kent Sonic Youth-getint lawaai, maar King Me kan ook klein klinken, zoals blijkt uit het Daniel Johnston-achtige begin van Pig. Guide Down is, na Keep It Here en Happy Happy, het derde margepareltje van King Me op rij (door René Megens).

 Music From NL
In de canon van eigenzinnige Nederlandse bands, die stug voortploegen in de zoektocht naar uitdieping van het eigen idioom, mag King Me niet ontbreken. De groep rond Michael Milo is met 'Guide Down' inmiddels al aan het vijfde album toe en het spreekwoord vijfmaal is scheepsrecht is hier beslist van toepassing. Was voorganger 'Happy Happy' al het meest geslaagde album tot dan toe, op 'Guide Down' zijn de liedjes nog net iets beter geslaagd en is het "claustrofobische" wat afgenomen zodat de muziek beter behapbaar is voor een wat groter publiek. Nog steeds zijn de klanken van het gezelschap uit Deventer regelmatig wat zwaar op de hand en de vrolijkerds onder ons zullen bij het aanhoren van dit werkstuk de mondhoeken meer laten zakken dan wellicht gewenst. Maar wie de band inmiddels kent en weet dat King Me bij elke plaat met geduld behandeld moet worden, zal verbaasd zijn hoe toegankelijk sommige liedjes op deze vijfde langspeler zijn. De formatie krijgt ook steeds meer een eigen geluid, de voorbeelden die in de beginjaren als inspiratie werden gebruikt hoor je nauwelijks meer terug. Want juist het uiterst melancholieke karakter en de typerende stem van Milo zorgen er voor dat herkenning steeds eenvoudiger is. Opvallend aan deze cd is ook de mix, uit allerlei hoeken en gaten duiken geluiden op. Dat zijn met regelmaat vervreemdende effecten, zoals bijvoorbeeld een raar tikkend geluid in de openingstrack. Waardoor je de eerste keer denkt dat er iets mis is met je speler of dat het schijfje "aanloopt". Maar ook de viool en cello en instrumenten als accordeon, harmonium en klarinet hebben een opvallende plaats in het geluidsbeeld gekregen. 'Guide Down' bewijst dat King Me een groter publiek verdient dan het handjevol liefhebbers dat de groep trouw volgt. Nog nooit klonk de groep zo toegankelijk en het is bij een paar liedjes zowaar heel goed mogelijk om mee te zingen. De titel van de zesde track zal dan ook niet voor niets 'Sing Along' zijn. Het lijkt bij sommige composities wel alsof Milo de Beatles (her-) ontdekt heeft, een paar van de tracks heeft een bescheiden 'Revolver'-echo met de nadruk op de inbreng van John Lennon. Het is daarom dat we afsluiten met een variant op een tekst van de groep uit Liverpool: "Let me guide you down, cause I'm going to.... King Me" Geweldige plaat! (door Roel Bouman)

File Under
Terwijl ik thuis tussen alle activiteiten door dit stukje aan het schrijven ben is Noorderslag in volle gang. Het bezoeken van het festival is er weer niet van gekomen. Druk, druk, druk. Mocht je er toch geweest zijn dan zou je daar zomaar King Me tegengekomen kunnen zijn die er een akoestische set speelde. Net zoals je trouwens King Me al vanaf eind 90er jaren in diverse bezettingen op de diverse Nederlandse (en zelfs buitenlandse) podia tegen had kunnen komen. Voor een aanleiding zorgt de band rond Michael Milo zelf wel door gemiddeld eens in het anderhalve jaar een nieuwe geluidsdrager uit te brengen. Ook in 2007 is dit het geval met Guide Down. Het album dat mij troost mag geven voor het weer niet bezoeken van Noorderslag. King Me maakt echter ook nu weer geen muziek om vrolijk van te worden. Breekbaar en emotioneel is het wel. Daar zorgen de lome liedjes die af en toe stiekem lijken te mogen rocken, de spaarzaam aangebrachte muzikale details als het geluid van de cello en viool en vooral het stemgeluid van Michael Milo wel voor. Muzikale referenties blijven bands als Radiohead en Sparklehorse, maar de lofirockers van weleer lijken uitgegroeid tot soms een heus orkest terwijl er het aan de basis toch een trio is. Guide Down is een album dat je rustig de tijd moet geven en vooral geen overhaaste meningen over moet hebben. Zit je namelijk éénmaal op de frequentie van King Me dan is dit een prachtig album waar alles op de juiste plek lijkt te staan. Alleen die rare tikken in de verder prachtige openingswals "My Maria" hadden wat mij betreft achterwege mogen blijven, maar zoals gezegd: geef het de tijd (door Ewie).

 Kindamuzik
Overuren draaiende ruitenwissers, drijfnatte asfaltstroken en beukende windvlagen. Zie hier het decor voor een eerste luistersessie van de uiterst melancholische nieuwe plaat van King Me. "Rain falls down on me,” klinkt het triestig uit de mond van zanger Michael Milo. Prompt begint het hemelwater nóg harder op de voorruit te kletteren. Om al even droefgeestig van te worden als van inspirator Will Oldham. Begrijp me niet verkeerd, dat is zeker geen diskwalificatie van Guide Down. De band uit het Overijsselse Deventer bracht twee jaar geleden met Happy Happy al een puike plaat uit, met een dikke knipoog naar Jaap Boots. De muziekjournalist riep in 2002 King Me immers uit tot grootste kutband van het jaar, vanwege de zwaarmoedigheid. Als vervolgknipoog werd de thuisstudio omgedoopt tot de Jaap Boots Loods. Over humor en zelfrelativering valt dus weinig te klagen. Groot en beroemd zal de band waarschijnlijk nooit worden, maar muziek voor de liefhebber is zeker zoveel waard. Wie van rockmuziek houdt met een flinke scheut weemoed door de Irish Coffee zit bij King Me namelijk geramd. Dankzij een goede band en een waslijst aan gastmuzikanten barst Guide Down van de klankenrijkdom. Niet zelden worden de nummers lang uitgesponnen. Milo’s stem waaiert moeiteloos vele kanten uit. Tegelijkertijd begeleid door soms jakkerend gitaarwerk, om daarna weer beheerst te worden door de lome en triestige klanken van viool en cello. Gooi nog een blok hout op het haardvuur en pak een stevig pilsje uit de koelkast. King Me bezorgt je namelijk een prima sferische najaarsplaat (door Niels Steeghs).

 Platomania
King Me draagt de naam van een oud Palace Brothers-liedje en zit daarmee voor altijd vast aan het label lo-fi. Hoe onterecht inmiddels ook, want deze dromers uit eigen land leveren met Guide Down weer een fijne plaat af die beregoed klinkt. Tuurlijk, er is een klein uitstapje naar de lo-fi van superman Robert Pollard (het begin van Pig) als het even echt niet hoeft te klinken maar alleen wil ontroeren. King Me maakt gevoelige muziek voor gevoelige mensen en doet dat heel erg goed. Fans van Club Diana, Sebadoh, Low etc slaan hun nu slag (door Ronald Besemer).

Incendiary Magazine
An LP to genuflect to… In parts piano-based, and certainly in thrall to the quieter moments of bands such as Electric President or Rogue Wave, King Me create very affecting mid-tempo songs, somewhat maudlin in tone, but full of power and presence. Pig is a great example of this, developing from an acoustic wail to a moody love song replete with bruising guitars. There are some rueful, wistful numbers on here; the band make great use of repetitive song structures, as seen on the great opener My Maria and its follow up I Will. Pretty Girls shows off a morose sense of humour whilst Sing Along is happily deranged slob-fest with a nice relaxed refrain. Sometimes the vocals grate a little (such as on Stone Song) but get let out of jail by interesting guitar noises. The longest track The Undertow becomes a virtual mantra with weird synths and a slow repetitive vocal line lulling the listener into a sense of near torpor… Interesting stuff, but not one to listen to if you are feeling like letting your hair down.  (By : Richard Foster)

 Cut Up
Melancholisch als Granddaddy en Darryl Ann
Guide Down is het vijfde album van King Me en hoewel ik toch vrij veel muzikanten in die regio ken heb ik nog nooit van ze gehoord. Maar het is dan ook geen band die speelt op feestjes of in kroegen. Erg vrolijk is het niet.
De meningen zijn verdeeld over het geluid van King me. Sommigen zeggen het klinkt als als Pavement, Grandaddy of Sparklehorse. Maar je kan er ook Radiohead, Will Oldham en Darryl Ann in horen. Persoonlijk vind ik het een mengeling van Granddaddy, Darryl Ann, Smutfish en Neil Young. Luistermuziek en dus geen feestmuziek. King Me in een hokje plaatsen is al even moeilijk. Je zou het een soort lo-fi indie kunnen noemen, maar ook die omschrijving voldoet niet. Maakt het eigenlijk iets uit? De muziek is goed en gevarieerd. Van droef tot hoopvol, maar nooit uitbundig. Op Guide Down wordt gebruik gemaakt van maar liefst acht gastmuzikanten die de nummers meer diepte en inhoud geven. Luister eens naar de viool op My Maria of het harmonium op The Undertow. Je moet behoorlijk wat gewend zijn om op Guide Down pareltjes te ontdekken. De nummers liggen niet gemakkelijk in het gehoor, meerdere luisterbeurten zijn gewenst. Maar als je van een kluifje houdt is er genoeg te ontdekken (door Reinier Vermeer )

LiveXS
King Me is al een aantal jaar een subtopper tussen de indiebands in Nederland. Met Guide Down bevestigt de Utrechtse/Deventer band zijn positie. Frontman Michael Milo schrijft gedurfde indierock met americana-invloeden. Denk aan een combinatie van At The Close Of Every Day en Tindersticks (vanwege de symfonische accenten). Maar eigenlijk is hier een liedjesalchemist bezig die zich niet in een hokje laat duwen, maar eigenzinnige broeierige, uitgesponnen liedjes brouwt. De stem van Milo is intens, maar heel iel en tegen het valse aan. Toppers zijn Pretty Girls (Johan-achtige schoonheid) en het melodieuze My Maria (ogen dicht en luisteren naar de viool). Interessant zijn het duivels getoonzette Stone Songs en de noisy opbouw in Pig. Goede plaat die je vaker moet horen.

HOME